Nawet niektórzy przedstawiciele PTTK zastanawiają się czy jest sens oznakowywania wszystkich szlaków turystycznych, wszak już jest możliwość przekazu bezpośrednio na użytkownika najprostszych informacji choćby o kilometrażu i przebiegu szlaku. Nie musi to być wcale ekran smartfona ale po prostu informacja w słuchawkach.

Z czego możemy korzystać w Polsce

Do najpopularniejszych należą elektroniczne mapy zwłaszcza Google Maps. Jej dodatkowym atutem są mapy satelitarne. Google Maps sprawdza się szczególnie jako informująca o konkretnych miejscach w miastach.

Na warstwie Google Maps wyświetla informacje serwis mapa-turystyczna.pl, którego szczególną zaletą jest dokładne pokazywanie dokładnego przebiegu szlaków turystycznych, nawet tych znajdujących się nieco poza południową granicą Polski. Jeśli idzie o smartfony mapa-turystyczna.pl powinna być obsługiwana na Androidzie.

Natomiast chyba jedynym problemem związanym z Google Maps jest to, że do tej pory niezbyt szybko można ją obsługiwać w trybie offline.

Póki nie mamy w Polsce lepszej (na przykład z podziałem na kategorie) to do wykorzystania przez turystów można zaproponować aplikację Polska Niezwykła. Skupia się głównie na szerokiej bazie miejsc.

Na Androidzie sprawdzi się aplikacja Polskie Szlaki. Pozwala na wyszukiwanie ciekawych miejsc w wybranej okolicy. Zawiera również punkty POI (Punkty Użyteczności Publicznej), choć mogłoby być ich więcej.

Do najnowszych aplikacji należy Traseo II. Jest zdecydowanie lepsza od poprzednich propozycji serwisu www.traseo.pl. Znajdziemy dzięki niej tysiące tras zarówno w Polsce jak i poza granicami naszego kraju. Atutem tej aplikacji jest możliwość nagrywania własnych tras.

Wymienione są aplikacjami bezpłatnymi. Oczywiście by penetrować polskie szlaki turystyczne i inne atrakcje do wyboru mamy aplikacje stworzone za granicą. Jest ich niemało. Przecież Endomondo wykorzystywać można nie tylko w celach sportowych.

Czy aplikacje elektroniczne wyprą tradycyjne oznakowanie szlaków? 

Trudno jest na to pytanie odpowiedzieć. Wyobraźmy sobie natomiast bez estetycznych, kolorowych plansz informacyjnych turystyczne ścieżki edukacyjne lub odcinki szlaków turystycznych przebiegające przez atrakcyjne miejsca…

Artykuł Przewodnik czy aplikacja pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Rzeczywiście Sudety potrafią zaskakiwać nie tylko wyjątkowymi osobliwościami górskimi i skalnymi ale również zabytkami, z którymi wiążą się legendy i tajemnice, choćby dlatego że pewną część Sudetów upatrzyli sobie szczególnie hitlerowcy. Szczyty Sudetów może nie należą do najwyższych w tej części Europy ale bywają niedostępne i trudne do zdobycia. Najwyższy szczyt (Śnieżka) ma wysokość 1603 m n.p.m. Na szczyt prowadzi droga.

Pasma Sudetów

Sudety jako pasmo składają się z innych, mniejszych pasm. Do najbardziej znanych należą Góry Sowie i Góry Stołowe. Pierwsze oprócz niewątpliwej urody kojarzą się jednak najbardziej z niemieckim sztolniami z II wojny światowej w Walimiu i Głuszycy. Do dziś są nie odkryte do końca i nie wiadomo w jakim celu je budowano. Zwiedzając ten teren trudno jest wytrawnemu turyście ominąć również Twierdzę Srebrnogórską, zamek Grodno, czy wiadukty w Zdrojowisku lub Głuszycy. Góry Sowie rozpościerają się obszarze około 200 km kw.

Drugim bardzo znanym pasmem ze względu na nieczęsto spotykane walory widokowe są Góry Stołowe. Część pasma leży na terenie Czech. Ich nazwa wzięła się od tego, że z wierzchu są płaskie. Atrakcjami są tutejsze rezerwaty, ale są też niepowtarzalne zabytki, między innymi: Kaplica Czaszek w Czermnku koło Kudowy Zdroju, Dworek Chopina i Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju i skansen budownictwa sudeckiego.

Najwyższym pasmem Sudetów są Karkonosze. Charakteryzują się między innymi obecnością dużej ilości pojedynczych skałek, nierzadko o fantastycznych kształtach. Funkcjonuje tu Karkonoski Park Narodowy.  Atrakcją może być również zwiedzanie tutejszych miast, choćby Jeleniej Góry, Szklarskiej Poręby lub Karpacza.

Ponadto

Do Karpacza w XIX wieku trafiła z Norwegii trzynastowieczna świątynia klepkowa. Przyciąga szczególnie młode pary bo podobno przynosi szczęście.

Do tajemniczych i monumentalnych budowli należy Zamek Książ, który miał być podczas II wojny światowej jedną z kwater wodza III Rzeszy. Turystów przyciągają również zamkowe podziemia. Podobnie przyciąga Twierdza Kłodzko i lub chodniki najstarszej kopalni złota w Górach Złotych.

Oczywiście zimą z walorów Sudetów mogą korzystać również narciarze na przykład zjeżdżając nartostradami ze Szrenicy.  Na górę można się dostać kolejką linową.

Artykuł Odkrywajmy Sudety pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Na ogół zimy mongolskie bywają bezśnieżne, jeśli natomiast mają miejsce obfite opady, to najbardziej na tym cierpią tutejsze stada owiec, kóz i jaków. Zwierzęta mają bowiem problem z dotarciem do pożywienia. Dla przybysza z zewnątrz zdradliwą może się okazać suchość tutejszego powietrza, gdyż mróz bywa słabiej odczuwalny. Toteż trzeba uważać na uszy, by po prostu nieopatrznie nie złamać kawałka… małżowiny.

Jak się przygotować na zimową wyprawę do Mongolii

Warto jest zatem wiedzieć, jak należy przygotować się do takiej wyprawy i jak opracować trasę. Co do ubioru to mamy bardzo duży wybór. Sprawdzą się na pewno zimowe kurtki trekkingowe wykonane najnowocześniejszymi technologiami, między innymi z goreteksu. Sprawdzą się też pozostałe części podróżnej garderoby z tkanin syntetycznych, zwłaszcza bielizna termiczna i odpowiednie polary. Bywają praktyczne są duże kamizelki, które można założyć na… kurtkę.

Bawełnę zostawmy w domu, chociaż nadal mogą nam dobrze służyć podczas wyprawy wełniane swetry i czapki. Z obuwiem nie należy przesadzać i raczej nie musimy zakładać takiego, jakie noszą Eskimosi. Wystarczy zainwestować w uniwersalne buty trekkingowe, nieco dłuższe od naszej stopy, by zmieściło się w środku również kilka par skarpet.

Niezbędnym elementem naszego wyposażenia będzie śpiwór, jeśli na przykład zamierzamy nocować w gerach (Mongolowie nie używają nazwy jurta, tylko „ger”).  Stopień odporności na niskie temperatury podaje producent.

No i pojazdy – na drogach Mongolii najlepiej sprawdzają się auta terenowe. Choć nam świetnie się sprawdzał radziecki minibus UAZ-452

Proponowana trasa zimowa

Proponujemy trasę na zachód od Ułan Bator niemal w kierunku miasta Tsetserleg, stolicy jednego z 21 mongolskich ajmaków (województw). Po drodze możemy skręcić w prawo i zajechać do Erdenet, by tam przenocować w hotelu.

Tym, którzy zakładają wyprawę z elementami ekstremalnymi możemy na nocleg polecić przydrożne zajazdy, gdzie można ułożyć się pokotem w śpiworach na ogromnej… skrzyni. My z tego skorzystaliśmy. Potem mieszkaliśmy dwa tygodnie w gerach naszych przyjaciół w Tariacie blisko jeziora Tsagaan Nur.

Trasa jest atrakcyjna, ponieważ dojedziemy do parku narodowego Khorgo-Terkhiin z uśpionym wulkanem, który ostatni raz wybuchł stosunkowo niedawno, bo 7700 lat temu. Obok wulkanu jest miejscowość Khorgo i podziemne jeziora. Niedaleko znajdziemy przepiękne jezioro Tsagaan Nur, po którym zimą śmiało można jechać autem. Na wyspie znajduje się tak zwane ovoo, czyli rodzaj buddyjskiej kapliczki. Lód jeziora bywa przejrzysty.

Oczywiście, jadąc tą trasą nie można pominąć Charchorin (Karakorum), dawnej stolicy imperium Czyngis Chana wraz z kompleksem świątynnym. Do tego miasta dojedziemy zanim znajdziemy się w Testserlegu.

W Testserlegu możemy wypocząć w przyzwoitym hotelu. Pamiętajmy jednak, że decydując się na zimową wyprawę do Mongolii sprawdźmy najpierw dobrze swoje predyspozycje.

autor: Mirosław Słapik

Artykuł Wybieramy się zimą do Mongolii pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Warto wiedzieć

Swoją czystość rzeka zawdzięcza przede wszystkim temu, że jest jedyną wypływająca z Bajkału, zaś wody jeziora są również przejrzyste. Lądując na schludnym porcie w Irkucku, możemy to miasto potraktować jako bazę wypadową i stąd ruszyć do Buriacji, bowiem od południowego wschodu ta republika otacza Bajkał. Warto wiedzieć, że do tego jeziora wpływa około 300 rzek i strumieni. Nad Angarą znajduje się „Muzeum Ziemi” z zamieszczonymi na elewacji nazwiskami wielkich odkrywców Syberii, w tym Polaka Jana Czerskiego.

Dobrze jest obszar Bajkału porównać z obszarem Polski, jego długość jest bowiem zbliżona do długości naszego kraju z północy na południe (636 km). Przeciętna szerokość 40 km (mak 79 km), głębokość największa – 1642 m.

Jaką trasę wybrać?

Wyboru nie mamy zbyt dużego, jeśli decydujemy się udać w kierunku Buriacji, bowiem dosyć dobra asfaltowa droga ciągnie się wzdłuż Bajkału jednocześnie wzdłuż trasy kolei transsyberyjskiej. Po drodze warto jest zatrzymać się w Kułtuku, miasteczku leżącym przy najbardziej na południe wysuniętej części Bajkału. Tu w barze stojącym blisko brzegu można spożyć posiłek (na przykład „blinczyki” ze śmietaną), delektując się jednocześnie widokiem.

Jadąc na wschód, mając po prawej piękny widok skalistego pasma Chamar Daban, mozemy się zatrzymać w Sljudjance i tamtejszym prywatnym muzeum minerałów. Zobaczymy przy tym niewyobrażalne bogactwo. Tuż przy muzeum zaintrygować nas może dawna kopalnia miki.

Przez cały niemal czas z lewej strony widzimy Bajkał i poruszające się co kilkadziesiąt minut pociągi. Po drodze, jeśli skręcimy jeszcze bardziej w lewo, nad brzegiem rzeki Bystrej, niedaleko wsi Miszycha, znajdziemy wyraźny polski ślad, czyli krzyż z tablicą upamiętniającą powstanie Polaków na Syberii, które miało tu miejsce w 1866 roku.

Jedziemy dalej wzdłuż Bajkału kierując się bardziej na północ w kierunku miejscowości Posolskoje i  Delty Angary. W Posolskoje znajduje się monastyr będący świetnym przykładem rosyjskiego, niepowtarzalnego baroku. Zachwyci nas widok Selengi, kiedy już udamy się w kierunku Ulan Ude – stolicy Buriacji. Tu koniecznie trzeba zwiedzić największy buddyjski kompleks na terenie Federacji Rosyjskiej, czyli Iwołgiński Dacan.

Naszą wyprawę możemy zakończyć jadąc kilkadziesiąt kilometrów na południe do miejscowości Tarbagataj, gdzie mieszkają starowiercy. Miejscowy batiuszka urządził tam niepowtarzalne muzeum.

Jedno jest pewne – Bajkał i okolice zaskoczy nie tylko tych, którzy pojawią się tu po raz pierwszy.

Artykuł Bajkał przyciąga i intryguje pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Również ze względu na kraj różnie bywa kojarzony produkt turystyczny. Na przykład w Irlandii mogą to być cykliczne tradycyjne imprezy, w Szwajcarii lub Austrii zimą narty, w Islandii aktywne zwiedzanie okolicy. U nas gotowym produktem turystycznym są parki krajobrazowe lub pojezierza z infrastrukturą żeglarską.

Co zatem mają do zaoferowania Polacy?

Mamy do zaoferowania wiele, choć może najpierw pytanie – z czym Polska była i jest kojarzona jeśli idzie o ofertę turystyczną?

Do skojarzeń najbardziej zakorzenionych, zwłaszcza wśród Niemców, należą Mazury – w ostatnich latach znacznym stopniu wypromowane przez kampanię „Mazury cud natury”. Jest też kilka produktów kulinarnych chętnie kosztowanych przez turystów zagranicznych, między innymi kiełbasy, miody i sery. Do popularności polskich produktów kulinarnych w dużej mierze przyczyniło się rozpowszechnienie „Europejskiej Sieci Regionalnego Dziedzictwa Kulinarnego”.

Produktem turystycznym coraz częściej wykorzystywanym zarówno przez gości zagranicznych, jak i z naszego kraju niewątpliwie jest agroturystyka. Dodatkowo gospodarstwa agroturystyczne oferują swoje własne pakiety i prześcigają się w pomysłach. Agroturystyka sprowadzająca się wyłącznie do oferowania na wsi bazy noclegowej w Polsce straciła już rację bytu.

Wśród ofert gospodarstw agroturystycznych duże znaczenie ma oryginalny produkt kulinarny. Dodatkowo właściciele gospodarstw poszerzają ofertę mając na uwadze wiek swoich gości. Wśród ofert popularne są między innymi: jeździectwo, ścieżki edukacyjne, wycieczki, biesiady, imprezy kulturalne.

Swoich stałych gości, również zza granicy mają już festyny ludowe, choćby święto sękacza, mleka, Święto Tulipana, lub festiwale kultury ludowej.

Co należy zmienić?

Zdaniem wielu lokalnych animatorów niezbyt dobrym pomysłem było narzucanie zasad prowadzenia imprez regionalnych ujętych w sieciach samorządów wojewódzkich. Miała to być promocja ale w efekcie okazała się jednocześnie krępowaniem lokalnej inicjatywy. Toteż niektóre gminy zdecydowały się na samofinansowanie znanych w Polsce festynów regionalnych, tylko po to by mieć większe pole do popisu.

Zatem zabezpieczenie środków na takie przedsięwzięcia przez samorządy wojewódzkie – owszem, ale bez wtrącania się w organizację.

Artykuł Co jest produktem turystycznym Polski? pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Smaczku tym terenom dodaje przeszłość, ponieważ jest to pogranicze byłych Prus Wschodnich z Suwalszczyzną, tym samym jest to pogranicze kulturowe co ma niebanalny wpływ między innymi na atrakcyjność tutejszej kuchni regionalnej.

Są mniej znane, ale należą absolutnie do wyjątków

Na przełomie dwóch poprzednich stuleci Puszcza Romincka była rewirem łowieckim cesarza Wilhelma II, który we wsi Rominty Wielkie miał swój pałac, wybudowany z drewna w stylu norweskim. Obecnie puszcza w dwóch trzecich znajduje się w obwodzie kaliningradzkim FR, natomiast penetrując cały obszar, również po stronie polskiej, natrafimy na kilkanaście głazów z inskrypcjami upamiętniającymi miejsca, w których cesarz ustrzelił największe okazy jeleni.

W trakcie II wojny światowej Puszcza Romincka stała się rewirem łowieckim marszałka rzeszy, który kilka kilometrów dalej na wschód dojeżdżał dwoma pociągami „Asien” i „Pomeranien” do kwatery wojsk Luftwaffe, skąd kierowano lotniczymi atakami na Związek Radziecki. Część umocnień (wraz z dwoma ciężkimi bunkrami) otacza w podgołdapskim Lesie Kumiecie obecne sanatorium. Dodatkowo tym kompleksie najprawdopodobniej wypróbowywano silniki do rakiet V-2.

Bardziej znane i również wyjątki

Przede wszystkim to będą, najwyższe w Polsce, zabytkowe mosty kolejowe w Stańczykach, których wysokość od lustra wody rzeki Błędzianki wynosi 36,6 m. Jest to para, nieczynnych już, mostów wybudowana na początku ubiegłego wieku. Ciekawostką turystyczną jest zresztą cały tutejszy zabytkowy szlak kolejowy obfitujący w interesujące budowle inżynieryjne. Na pewno turysta nie pożałuje wybierając się w okolice wiaduktów w pobliskich Kiepojciach lub Botkunach.

Jadąc dalej na wschód dojedziemy do Wiżajn by potem trafić do punktu widokowego Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Widok bajkowy. Nieprzypadkowo te plenery wykorzystano do realizacji „Pana Tadeusza” Andrzeja Wajdy i „Doliny Issy Tadeusza Konwickiego. Udając się nieco na południowy wschód znajdziemy inne atrakcyjne miejsca, między innymi jezioro Wigry z klasztorem Kamedułów i Wigierski Park Narodowy.

Cofamy się nieco na zachód i tu w okolicy wsi Rapa znajduje się absolutny ewenement w skali ogólnopolskiej – piramida-grobowiec wybudowana na przełomie XVII i XIX wieku przez tutejszy ród Farenheidów. Wysokość piramidy niespełna 16 m. Wewnątrz znajdują się zwłoki, które uległy samozabalsamowaniu.

Artykuł Znane i nieznane z północno-wschodniej Polski pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

W tamtym czasie należała do najbardziej kosztownych inwestycji dofinansowywanych przez Unię Europejską. W Olsztynie długo dyskutowano, czy szlak ma przebiegać tuż przy granicy z obwodem kaliningradzkim FR, czy też przez środek regionu przez ośrodki bardziej znane. Wygrała opcja północna za co obraziło się Giżycko. Studium przebiegu szlaku opracowano już pod koniec poprzedniej dekady.

Przebieg Green Velo

Szlak liczy około 2000 kilometrów. Rozpoczyna się w Elblągu, potem wiedzie przy północnej i wschodniej granicy Polski by na dole mocniej się zawinąć i zakończyć w Świętokrzyskim. Po drodze ma jedno rozgałęzienie (Białystok, Łomża) oraz na południu pierścień (okolice Przemyśla, Rzeszowa i Sandomierza). Planując trasę wzięto oczywiście pod uwagę wiele znanych atrakcji turystycznych, choćby sławne mosty w Stańczykach, Suwalski Park Krajobrazowy, czy parki narodowe – Wigierski, Narwiański, Sobiborski, Przemyski i Roztoczański.

W pracach nad szlakiem uwzględniono przede wszystkim utwardzenie nawierzchni i zabezpieczenie sporej części metalowymi barierkami. Porozmieszczano na konkretnych odcinkach małą infrastrukturę, miedzy innymi wiaty, sanitariaty i tablice informacyjne – czyli tak zwane MOR-y (miejsca obsługi rowerów).

Problemem podczas planowania (i potem eksploatacji) okazało się… przyzwyczajenie. Trudno się było pogodzić niektórym rolnikom z tym, że będą musieli zmienić trasę poruszania się swoich traktorów lub innych pojazdów, mając na uwadze odcinki szlaku przeznaczone wyłącznie dla rowerów.

Korzyści

Mimo pewnych niedoróbek (albo potrzeby drobnych korekt) korzyści zaskoczyły nawet samych pomysłodawców. Przede wszystkim w ogromnym stopniu na tych trasach rozwinęła się turystyka rowerowa. To okazało się bardzo ważne dla miejscowości mniej znanych i dla gestorów tamtejszej bazy noclegowej. Dodatkowo pojawiła się moda na uprawianie sportów rowerowych.

I jest to przede wszystkim niebywała promocja tych ziem, także dzięki odkrywaniu przez turystów rowerowych miejsc mniej znanych, nierzadko tajemniczych.

Green Velo stał się kolejnym dowodem na to, że by stworzyć coś atrakcyjnego turystycznie niekoniecznie trzeba się trzymać koniunktury zastanej – koniunkturę warto jest tworzyć od początku.

Artykuł Ten szlak zmienił wiele pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.