Softshell – czyli co? 

Z nazwą „softshell” spotkaliście się zapewne nie raz, zwłaszcza kiedy odwiedzaliście sklepy turystyczne i zapoznawaliście się z ich bogatymi ofertami. Ale czy na pewno wiecie, co kryje się pod tym nieco tajemniczym pojęciem? Materiał typu „softshell” został stworzony jako skuteczna i ciekawa alternatywa dla grubej, ciężkiej i często niezbyt wygodnej odzieży turystycznej określanej mianem „hardsheel”. Klienci z miejsca go pokochali. Dzięki niemu nie muszą już dzisiaj wkładać na siebie ubioru składającego się z aż z trzech warstw: kurtki zewnętrznej z membraną, warstwy ocieplającej (np. polaru, swetra) oraz bielizny termoaktywnej. Przecież nie wszystkie wycieczki odbywają się w zimnych, mokrych i ciężkich warunkach, po co więc taszczyć na sobie grubą, niewygodną kurtkę?

Dużo bardziej praktycznym wyborem jest właśnie softshell, stanowiący wiatroodporny i oddychający materiał, składający się z zewnętrznego poliestru, membrany oraz krótko strzyżonego polaru. Co ciekawe, na samym początku kurtki softshellowe były jedynie bezmembranowe (posiadały wówczas warstwę impregnującą DWR). Jednak wraz z coraz większymi wymaganiami klientów i rozwojem nowych technologii producenci do softshelli zaliczają również te posiadające membranę.

Dla kogo jest kurtka softshellowa?

Kurtki softhsellowe są bardzo uniwersalne, jednak najlepiej sprawdzają się w okresach wiosny i jesieni, kiedy nie jest jeszcze bardzo zimno. W czasie zimy koniecznie musimy je „docieplić”, szczególnie kiedy wybieramy się na wypad w góry. Na softshelle uwagę powinni zwrócić przede wszystkim entuzjaści trekkingu (noszący do tej pory zwykłe kurtki trekkingowe), joggingu, kolarstwa, jak również wszyscy ci, którzy na przestrzeni całego roku dużo chodzą na świeżym powietrzu lub jeżdżą na rowerze.

Softshell przypadnie też z pewnością do gustu osobom lubiącym mieć na sobie lekkie i wygodne ubrania, które przy okazji są ciepłe, oddychają i chronią skutecznie przed wiatrem i niezbyt obfitym deszczem. Jak widzimy, outdoorowy styl zdecydowanie nie musi wcale oznaczać ubierania się na popularną i przyciężkawą „cebulkę”. Równie dobrze możemy przywdziać na siebie elastyczną kurtkę softshellową, która nie będzie w żadnym stopniu krępowała swobody naszych ruchów. Na okres lata możemy dodatkowo zaopatrzyć się w tzw. ultralight softshell, który perfekcyjnie nadaje się do biegania.

Jak nosić softshell?

Oczywiście na rynku dostępne są zarówno softshelle dla kobiet i mężczyzn. Różnią się one nieco od siebie krojem i kolorystyką. Wyruszając na wycieczkę lub miejską eskapadę w kurtce tego typu, nie zapomnijmy również włożyć na siebie bielizny termoaktywnej (takiej, która szybko schnie) i koszulki termicznej lub zwyczajnego t-shirta. Nie potrzebujemy niczego więcej!

Artykuł Uniwersalna kurtka? Postawe na kurtkę softshell pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Wiele osób, które spodziewają się odwiedzin dawno niewidzianych krewnych lub zagranicznych znajomych, nie wie, jaki drobiazg warto im podarować. Ciekawym rozwiązaniem będzie więc kupno magnesu pamiątkowego z wizerunkiem miasta lub lokalnym krajobrazem. Zaletą tych niedużych dodatków jest uniwersalność – można wręczyć je zarówno dzieciom, jak i osobom dorosłym, rodzinie lub znajomym obcokrajowcom będąc pewnym, że prezent na pewno się spodoba i zostanie z dumą umieszczony na lodówce obdarowanego.

Kolejną zaletą tych modnych gadżetów jest trwałość – stal szlachetna, która najczęściej stanowi ich główny materiał produkcyjny sprawia, że nawet po upadku z dużej wysokości magnesy na metalowym komponencie nie doznają żadnego uszczerbku i będą cieszyć oczy ich właścicieli przez długie lata. Co prawda istnieją również magnesy pamiątkowe wykonywane z drewna, jednak nie są one tak żywotne i odporne, jak ich stalowe odpowiedniki.

Magnes w formie pamiątki przymocowany do lodówki lub tablicy może nie tylko pełnić funkcję czysto estetyczną, ale również praktyczną – służąc do podtrzymywania listy zakupów, kartek z kalendarza, zdjęć lub miłosnych liścików adresowanych do ukochanej osoby. Jak widać, zalet pamiątkowych magnesów jest naprawdę całkiem sporo.

Warto wspomnieć, że gadżety te właściwie nie zajmują żadnej dodatkowej przestrzeni, nie wymagają wygospodarowania dodatkowego miejsca na półce, czy stoliku w przeciwieństwie do pamiątek w postaci figurek, albumów czy muszelek.

Najpopularniejsze wzory magnesów

Dużą popularnością cieszą magnesy z pięknymi nadmorskimi widokami i nazwą danej miejscowości/miasta, które kształtem przypominają tradycyjne pocztówki. Drugi typowy wzór, który jest bardzo chętnie kupowany to tzw. 2w1 – magnes z funkcją otwieracza do butelek, co jest przydatne zwłaszcza dla fanów mocnych trunków i będzie dla nich trafionym prezentem.

Ile kosztują magnesy pamiątkowe?

Dużym plusem magnesów pamiątkowych jest też niewątpliwie niska cena (w porównaniu z innymi popularnymi pamiątkami) – pojedyncze sztuki kosztują zwykle mniej niż 10 złotych, dzięki czemu można obdarować nimi bliskich bez obaw o nadszarpnięcie domowego budżetu. Gdzie można kupić te niedrogie drobiazgi? Magnesy dostępne są zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych (często oferują produkty w znacznie niższych cenach niż sklepy tradycyjne). Na rynku istnieje wielu producentów oferujących naprawdę szeroki wybór – część z nich, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Klientów, realizuje również ich autorskie, oryginalne pomysły.

Dlaczego warto kolekcjonować magnesy pamiątkowe?

Mnóstwo osób zbiera magnesy z różnych stron świata – przywożąc z każdego odwiedzanego zakątka egzemplarz nawiązujący do danego miejsca i umieszcza na drzwiach lodówki, tworząc w ten sposób barwną magnesową mozaikę. Dzięki temu za każdym razem, gdy przygotowują posiłek w kuchni, spoglądają na swoje „wakacyjne skarby” i przypominają sobie niesamowite chwile z wakacyjnych wojaży.

Podsumowując, prezent w formie magnesu to niedrogie i atrakcyjne rozwiązanie, bez wątpienia przypadnie do gustu każdemu miłośnikowi wakacyjnych pamiątek.

Artykuł Idealny prezent z wakacji – magnesy pamiątkowe na lodówkę pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Nawet niektórzy przedstawiciele PTTK zastanawiają się czy jest sens oznakowywania wszystkich szlaków turystycznych, wszak już jest możliwość przekazu bezpośrednio na użytkownika najprostszych informacji choćby o kilometrażu i przebiegu szlaku. Nie musi to być wcale ekran smartfona ale po prostu informacja w słuchawkach.

Z czego możemy korzystać w Polsce

Do najpopularniejszych należą elektroniczne mapy zwłaszcza Google Maps. Jej dodatkowym atutem są mapy satelitarne. Google Maps sprawdza się szczególnie jako informująca o konkretnych miejscach w miastach.

Na warstwie Google Maps wyświetla informacje serwis mapa-turystyczna.pl, którego szczególną zaletą jest dokładne pokazywanie dokładnego przebiegu szlaków turystycznych, nawet tych znajdujących się nieco poza południową granicą Polski. Jeśli idzie o smartfony mapa-turystyczna.pl powinna być obsługiwana na Androidzie.

Natomiast chyba jedynym problemem związanym z Google Maps jest to, że do tej pory niezbyt szybko można ją obsługiwać w trybie offline.

Póki nie mamy w Polsce lepszej (na przykład z podziałem na kategorie) to do wykorzystania przez turystów można zaproponować aplikację Polska Niezwykła. Skupia się głównie na szerokiej bazie miejsc.

Na Androidzie sprawdzi się aplikacja Polskie Szlaki. Pozwala na wyszukiwanie ciekawych miejsc w wybranej okolicy. Zawiera również punkty POI (Punkty Użyteczności Publicznej), choć mogłoby być ich więcej.

Do najnowszych aplikacji należy Traseo II. Jest zdecydowanie lepsza od poprzednich propozycji serwisu www.traseo.pl. Znajdziemy dzięki niej tysiące tras zarówno w Polsce jak i poza granicami naszego kraju. Atutem tej aplikacji jest możliwość nagrywania własnych tras.

Wymienione są aplikacjami bezpłatnymi. Oczywiście by penetrować polskie szlaki turystyczne i inne atrakcje do wyboru mamy aplikacje stworzone za granicą. Jest ich niemało. Przecież Endomondo wykorzystywać można nie tylko w celach sportowych.

Czy aplikacje elektroniczne wyprą tradycyjne oznakowanie szlaków? 

Trudno jest na to pytanie odpowiedzieć. Wyobraźmy sobie natomiast bez estetycznych, kolorowych plansz informacyjnych turystyczne ścieżki edukacyjne lub odcinki szlaków turystycznych przebiegające przez atrakcyjne miejsca…

Artykuł Przewodnik czy aplikacja pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Na ogół zimy mongolskie bywają bezśnieżne, jeśli natomiast mają miejsce obfite opady, to najbardziej na tym cierpią tutejsze stada owiec, kóz i jaków. Zwierzęta mają bowiem problem z dotarciem do pożywienia. Dla przybysza z zewnątrz zdradliwą może się okazać suchość tutejszego powietrza, gdyż mróz bywa słabiej odczuwalny. Toteż trzeba uważać na uszy, by po prostu nieopatrznie nie złamać kawałka… małżowiny.

Jak się przygotować na zimową wyprawę do Mongolii

Warto jest zatem wiedzieć, jak należy przygotować się do takiej wyprawy i jak opracować trasę. Co do ubioru to mamy bardzo duży wybór. Sprawdzą się na pewno zimowe kurtki trekkingowe wykonane najnowocześniejszymi technologiami, między innymi z goreteksu. Sprawdzą się też pozostałe części podróżnej garderoby z tkanin syntetycznych, zwłaszcza bielizna termiczna i odpowiednie polary. Bywają praktyczne są duże kamizelki, które można założyć na… kurtkę.

Bawełnę zostawmy w domu, chociaż nadal mogą nam dobrze służyć podczas wyprawy wełniane swetry i czapki. Z obuwiem nie należy przesadzać i raczej nie musimy zakładać takiego, jakie noszą Eskimosi. Wystarczy zainwestować w uniwersalne buty trekkingowe, nieco dłuższe od naszej stopy, by zmieściło się w środku również kilka par skarpet.

Niezbędnym elementem naszego wyposażenia będzie śpiwór, jeśli na przykład zamierzamy nocować w gerach (Mongolowie nie używają nazwy jurta, tylko „ger”).  Stopień odporności na niskie temperatury podaje producent.

No i pojazdy – na drogach Mongolii najlepiej sprawdzają się auta terenowe. Choć nam świetnie się sprawdzał radziecki minibus UAZ-452

Proponowana trasa zimowa

Proponujemy trasę na zachód od Ułan Bator niemal w kierunku miasta Tsetserleg, stolicy jednego z 21 mongolskich ajmaków (województw). Po drodze możemy skręcić w prawo i zajechać do Erdenet, by tam przenocować w hotelu.

Tym, którzy zakładają wyprawę z elementami ekstremalnymi możemy na nocleg polecić przydrożne zajazdy, gdzie można ułożyć się pokotem w śpiworach na ogromnej… skrzyni. My z tego skorzystaliśmy. Potem mieszkaliśmy dwa tygodnie w gerach naszych przyjaciół w Tariacie blisko jeziora Tsagaan Nur.

Trasa jest atrakcyjna, ponieważ dojedziemy do parku narodowego Khorgo-Terkhiin z uśpionym wulkanem, który ostatni raz wybuchł stosunkowo niedawno, bo 7700 lat temu. Obok wulkanu jest miejscowość Khorgo i podziemne jeziora. Niedaleko znajdziemy przepiękne jezioro Tsagaan Nur, po którym zimą śmiało można jechać autem. Na wyspie znajduje się tak zwane ovoo, czyli rodzaj buddyjskiej kapliczki. Lód jeziora bywa przejrzysty.

Oczywiście, jadąc tą trasą nie można pominąć Charchorin (Karakorum), dawnej stolicy imperium Czyngis Chana wraz z kompleksem świątynnym. Do tego miasta dojedziemy zanim znajdziemy się w Testserlegu.

W Testserlegu możemy wypocząć w przyzwoitym hotelu. Pamiętajmy jednak, że decydując się na zimową wyprawę do Mongolii sprawdźmy najpierw dobrze swoje predyspozycje.

autor: Mirosław Słapik

Artykuł Wybieramy się zimą do Mongolii pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Nie było łatwe krzewienie nowego podejścia do tworzenia lokalnego produktu turystycznego, bowiem ROT, i bardziej otwarte na nowe pomysły samorządy, trafiały bardzo często na opór materii w postaci swoich radnych. To było tym trudniejsze, że strategie rozwoju produktu turystycznego nie były obligatoryjne i nie są do tej pory. Właściwie należało wtedy w stosunku do lokalnych samorządów stosować na początku „promocję promocji”.

Pierwsze lokalne strategie

Co ciekawe pierwsze lokalny strategie rozwoju produktu turystycznego niekoniecznie powstawały w większych miastach, ale wtedy w mniej znanych. Ciekawym przykładem jest Gołdap, obecnie jedyne uzdrowisko w warmińsko-mazurskim. Jest pierwszym miastem powiatowym w tym regionie, które stworzyło lokalną strategię rozwoju produktu turystycznego wraz z katalogiem znaku.

Logo nawiązywało do historii tej ziemi i turystyki aktywnej. Potem nowych znaków graficznych nawiązujących do gmin zaczęło się w Polsce pojawiać coraz więcej. Obecnie pochwalić się mogą nim chyba wszystkie gminy. Mimo to, tworząc strategie tego typu popełniano (i nadal się popełnia) istotne błędy.

Błędy popełniane przy tworzeniu strategii turystycznych

Tworzeniem strategii rozwoju produktu turystycznego zajmuje się w Polsce wiele firm i osób. Błędem podstawowym, które popełniają gminy decydując się na którąś z nich są przede wszystkim pozory konsultacji społecznych. Praktyka jest taka, że spora część gmin zawierza konkretnym firmom w efekcie nie wziąwszy pod uwagę zdania lokalnych ekspertów. O stworzenie ładnego portfolio na portalu firmy wcale teraz nie jest trudno. Ponadto „eksperci” po wykonaniu pobieżnych badań tworzą ową strategię z biurka, zwykle w zbyt krótkim terminie.

Warto by gminy, które decydują się na wybór firmy tworzącej strategie produktu turystycznego w mniejszym stopniu kierowali się portfolio ale odczuciami innych zleceniodawców.

Ponadto zarówno gmina jak i zleceniobiorca nierzadko w niewielkim stopniu biorą pod uwagę opinię tak zwanych ekspertów lokalnych, zaś tworzenie takiej strategii powinno polegać na ścisłej współpracy z lokalną społecznością.

Artykuł Jak tworzyć katalog produktu turystycznego pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

W tamtym czasie należała do najbardziej kosztownych inwestycji dofinansowywanych przez Unię Europejską. W Olsztynie długo dyskutowano, czy szlak ma przebiegać tuż przy granicy z obwodem kaliningradzkim FR, czy też przez środek regionu przez ośrodki bardziej znane. Wygrała opcja północna za co obraziło się Giżycko. Studium przebiegu szlaku opracowano już pod koniec poprzedniej dekady.

Przebieg Green Velo

Szlak liczy około 2000 kilometrów. Rozpoczyna się w Elblągu, potem wiedzie przy północnej i wschodniej granicy Polski by na dole mocniej się zawinąć i zakończyć w Świętokrzyskim. Po drodze ma jedno rozgałęzienie (Białystok, Łomża) oraz na południu pierścień (okolice Przemyśla, Rzeszowa i Sandomierza). Planując trasę wzięto oczywiście pod uwagę wiele znanych atrakcji turystycznych, choćby sławne mosty w Stańczykach, Suwalski Park Krajobrazowy, czy parki narodowe – Wigierski, Narwiański, Sobiborski, Przemyski i Roztoczański.

W pracach nad szlakiem uwzględniono przede wszystkim utwardzenie nawierzchni i zabezpieczenie sporej części metalowymi barierkami. Porozmieszczano na konkretnych odcinkach małą infrastrukturę, miedzy innymi wiaty, sanitariaty i tablice informacyjne – czyli tak zwane MOR-y (miejsca obsługi rowerów).

Problemem podczas planowania (i potem eksploatacji) okazało się… przyzwyczajenie. Trudno się było pogodzić niektórym rolnikom z tym, że będą musieli zmienić trasę poruszania się swoich traktorów lub innych pojazdów, mając na uwadze odcinki szlaku przeznaczone wyłącznie dla rowerów.

Korzyści

Mimo pewnych niedoróbek (albo potrzeby drobnych korekt) korzyści zaskoczyły nawet samych pomysłodawców. Przede wszystkim w ogromnym stopniu na tych trasach rozwinęła się turystyka rowerowa. To okazało się bardzo ważne dla miejscowości mniej znanych i dla gestorów tamtejszej bazy noclegowej. Dodatkowo pojawiła się moda na uprawianie sportów rowerowych.

I jest to przede wszystkim niebywała promocja tych ziem, także dzięki odkrywaniu przez turystów rowerowych miejsc mniej znanych, nierzadko tajemniczych.

Green Velo stał się kolejnym dowodem na to, że by stworzyć coś atrakcyjnego turystycznie niekoniecznie trzeba się trzymać koniunktury zastanej – koniunkturę warto jest tworzyć od początku.

Artykuł Ten szlak zmienił wiele pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Większe możliwości dostępu do wiedzy na temat atrakcji turystycznych oraz dostępność do odpowiedniego sprzętu również zrobiły swoje. Dotyczy to również Polski.

Najistotniejsze zmiany

Przede wszystkim daje się zauważyć znacznie zmniejszenie tendencji do turystyki grupowej na rzecz indywidualnej i trekkingowej. Wzrosło upodobanie do mocniejszych wrażeń co nierzadko zawiera elementy rywalizacji na przykład ze znajomymi.

Uczestnictwo w turystyce masowej polegającej wyłącznie na korzystaniu z plaży w Tunezji lub Egipcie z wykorzystaniem wszelkich hotelowych udogodnień już nie imponuje. Dlatego nieodłącznym elementem oferty gestorów takich ośrodków są dodatkowe atrakcje, już wymagające większego wysiłku, choćby wspinaczki górskie.

W Polsce nieprzypadkowo przyspieszenia nabrał rozwój turystyki wiejskiej. Okazuje się że zapotrzebowanie na pobyt na łonie przyrody podczas urlopów mają nie tylko Polacy ale i klienci zza granicy.

Wynika to również z tego, że w naszym kraju zachowało się jeszcze sporo miejsc ze śladami tradycyjnej kultury. Właściciele gospodarstw agroturystycznych dużą wagę przykładają do tradycyjnego produktu kulinarnego, czemu sprzyja duża ilość regionalnych festynów, z czego skwapliwie korzystają turyści. Ponadto turystyka wiejska stała się jednym z priorytetów samorządów wojewódzkich.

Wśród atrakcji spotykanych na polskiej wsi są i takie, które mają ofertę egzotyczną, choćby pomieszkiwanie w jurtach (i to nie tylko latem) lub w indiańskich tipi. Dodatkowo właściciele wiosek indiańskich oferują kontakt z psami zaprzęgowymi.

Ciekawą wiejską ofertą są hodowle dzikich zwierząt żyjących na ogromnych areałach. Przykładami mogą być choćby – Kadzidłowo lub „Bezkrwawe safari” pod Gołdapią w północno-wschodniej Polsce.

Ponadto coraz więcej osób rezygnuje z poruszania się własnym samochodem na rzecz komunikacji zbiorowej. Obecnie do wielu miejsc dojedziesz pociągiem lub autobusem – nawet do mniejszych miejscowości. Przykładem może być Szczecinek, do którego dojedziesz autobusami firmy Sindbad. Autobusy szczecinek są komfortowe – dzięki temu podróż upłynie Ci szybko i przyjemnie.

Co się zmieniło w wyjazdach zagranicznych

Przestaje już nam wystarczać Tunezja, Egipt, czy Turcja. Na horyzoncie myślowym grupy turystów pojawiła się Ameryka Południowa, na przykład Boliwia. Niektórzy zamiast do Grecji wybierają się do Azji Środkowej, na przykład do Mongolii. Grupa Polaków lubi pojechać do Wietnamu lub Sri Lanki.

Odmianą turystyki, na której gestorzy zarabiają już krocie są wyprawy do miejsc zbrodni i katastrof. To przyciągało od zawsze. Przykładami popularności „mrocznej turystyki” może być między innymi miejsce katastrofy Costa Concordia albo Czarnobyl.

Jest również grupa turystów penetrujących dawne umocnienia wojenne lub miejsca gdzie miały odbywały się wielkie bitwy.

Artykuł Co się zmienia w turystycznych trendach pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.