Wybieramy na przykład przejście graniczne w Hrebennem, wcześniej nocując w Chełmie. Można też przenocować w Zamościu zwiedzając to miasto i tam na przykład zatrzymać się w zajeździe „Kanclerz”.

Natomiast na przejściu granicznym obrazki, które tam są jeszcze czymś oczywistym, zaś u nas już są przeszłością. Jest to korupcja, niekoniecznie skrzętnie ukrywana, ponieważ pliki banknotów wręczane przez kierowców ukraińskim funkcjonariuszom nierzadko są widoczne. Typowym obrazkiem są młodzi chłopcy proponujący „niestałym” przekraczającym stówę z ułatwienie przejechania przejścia. Rzeczywiście pozwala to przyspieszyć przejazd. Część ich zarobku otrzymuje funkcjonariusz, który wypisuje kierowcy odpowiednią „bumażkę”.

Najlepiej jest mieć znajomości w polskiej straży granicznej i postarać się od funkcjonariuszy o odpowiedni telefon na stronę ukraińską.

Jadąc dalej, na przykład na południe, do podnóża Karpat, na Huculszczyznę, może zadziałać na podświadomość jeden fakt – kilkaset kilometrów możemy przejechać nie widząc żadnego policyjnego samochodu. Można zatem sobie wyobrazić, jak w tym kraju się ułatwia penetrację przez obcych.

Jedziemy na południe

Możemy zahaczyć o Lwów i nie pożałujemy, choćby dla zobaczenia tamtejszej starej zabudowy rozciągającej się na kilku dużych obszarach. Potem rzuca się w oczy czystość panująca w przydrożnych wioskach. Architektura budynków wiejskich jest charakterystyczna i na swój sposób zuniformizowana. Natomiast w tutejszej gastronomii za polskie pieniądze rzeczywiście możemy smacznie i tanio zjeść. Ceny innych produktów są porównywalne z naszymi, jednak wysokie jak na kieszeń przeciętnego Ukraińca.

Jadąc dalej na południe koniecznie zatrzymajmy się w Czerniowcach, mieście akademickim z zabytkową „klimatyczną” zabudową. Warto jest pobyć na tamtejszej starówce i zobaczyć kompleks akademicki, znajdujący się w dawnym pałacu biskupim.

Potem krajobraz zaczyna się coraz bardziej górzysty i malowniczy. Po drodze nieduże zajazdy z  przyzwoitą gastronomią. Również problemu z noclegami nie bazie, bowiem tutejsi odkryli turystykę jako jedno z podstawowych źródeł ich dochodów.

Ukraina jest zatem nie tylko dla ciekawskich, ale również dla tych, korzy lubią się nacieszyć pięknem krajobrazu. Wracając możemy nieco zmienić trasę i pojechać przez sławne Zaleszczyki.

Artykuł Czy jadąc na Ukrainę powinniśmy się niepokoić? pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Na ogół zimy mongolskie bywają bezśnieżne, jeśli natomiast mają miejsce obfite opady, to najbardziej na tym cierpią tutejsze stada owiec, kóz i jaków. Zwierzęta mają bowiem problem z dotarciem do pożywienia. Dla przybysza z zewnątrz zdradliwą może się okazać suchość tutejszego powietrza, gdyż mróz bywa słabiej odczuwalny. Toteż trzeba uważać na uszy, by po prostu nieopatrznie nie złamać kawałka… małżowiny.

Jak się przygotować na zimową wyprawę do Mongolii

Warto jest zatem wiedzieć, jak należy przygotować się do takiej wyprawy i jak opracować trasę. Co do ubioru to mamy bardzo duży wybór. Sprawdzą się na pewno zimowe kurtki trekkingowe wykonane najnowocześniejszymi technologiami, między innymi z goreteksu. Sprawdzą się też pozostałe części podróżnej garderoby z tkanin syntetycznych, zwłaszcza bielizna termiczna i odpowiednie polary. Bywają praktyczne są duże kamizelki, które można założyć na… kurtkę.

Bawełnę zostawmy w domu, chociaż nadal mogą nam dobrze służyć podczas wyprawy wełniane swetry i czapki. Z obuwiem nie należy przesadzać i raczej nie musimy zakładać takiego, jakie noszą Eskimosi. Wystarczy zainwestować w uniwersalne buty trekkingowe, nieco dłuższe od naszej stopy, by zmieściło się w środku również kilka par skarpet.

Niezbędnym elementem naszego wyposażenia będzie śpiwór, jeśli na przykład zamierzamy nocować w gerach (Mongolowie nie używają nazwy jurta, tylko „ger”).  Stopień odporności na niskie temperatury podaje producent.

No i pojazdy – na drogach Mongolii najlepiej sprawdzają się auta terenowe. Choć nam świetnie się sprawdzał radziecki minibus UAZ-452

Proponowana trasa zimowa

Proponujemy trasę na zachód od Ułan Bator niemal w kierunku miasta Tsetserleg, stolicy jednego z 21 mongolskich ajmaków (województw). Po drodze możemy skręcić w prawo i zajechać do Erdenet, by tam przenocować w hotelu.

Tym, którzy zakładają wyprawę z elementami ekstremalnymi możemy na nocleg polecić przydrożne zajazdy, gdzie można ułożyć się pokotem w śpiworach na ogromnej… skrzyni. My z tego skorzystaliśmy. Potem mieszkaliśmy dwa tygodnie w gerach naszych przyjaciół w Tariacie blisko jeziora Tsagaan Nur.

Trasa jest atrakcyjna, ponieważ dojedziemy do parku narodowego Khorgo-Terkhiin z uśpionym wulkanem, który ostatni raz wybuchł stosunkowo niedawno, bo 7700 lat temu. Obok wulkanu jest miejscowość Khorgo i podziemne jeziora. Niedaleko znajdziemy przepiękne jezioro Tsagaan Nur, po którym zimą śmiało można jechać autem. Na wyspie znajduje się tak zwane ovoo, czyli rodzaj buddyjskiej kapliczki. Lód jeziora bywa przejrzysty.

Oczywiście, jadąc tą trasą nie można pominąć Charchorin (Karakorum), dawnej stolicy imperium Czyngis Chana wraz z kompleksem świątynnym. Do tego miasta dojedziemy zanim znajdziemy się w Testserlegu.

W Testserlegu możemy wypocząć w przyzwoitym hotelu. Pamiętajmy jednak, że decydując się na zimową wyprawę do Mongolii sprawdźmy najpierw dobrze swoje predyspozycje.

autor: Mirosław Słapik

Artykuł Wybieramy się zimą do Mongolii pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.

Warto wiedzieć

Swoją czystość rzeka zawdzięcza przede wszystkim temu, że jest jedyną wypływająca z Bajkału, zaś wody jeziora są również przejrzyste. Lądując na schludnym porcie w Irkucku, możemy to miasto potraktować jako bazę wypadową i stąd ruszyć do Buriacji, bowiem od południowego wschodu ta republika otacza Bajkał. Warto wiedzieć, że do tego jeziora wpływa około 300 rzek i strumieni. Nad Angarą znajduje się „Muzeum Ziemi” z zamieszczonymi na elewacji nazwiskami wielkich odkrywców Syberii, w tym Polaka Jana Czerskiego.

Dobrze jest obszar Bajkału porównać z obszarem Polski, jego długość jest bowiem zbliżona do długości naszego kraju z północy na południe (636 km). Przeciętna szerokość 40 km (mak 79 km), głębokość największa – 1642 m.

Jaką trasę wybrać?

Wyboru nie mamy zbyt dużego, jeśli decydujemy się udać w kierunku Buriacji, bowiem dosyć dobra asfaltowa droga ciągnie się wzdłuż Bajkału jednocześnie wzdłuż trasy kolei transsyberyjskiej. Po drodze warto jest zatrzymać się w Kułtuku, miasteczku leżącym przy najbardziej na południe wysuniętej części Bajkału. Tu w barze stojącym blisko brzegu można spożyć posiłek (na przykład „blinczyki” ze śmietaną), delektując się jednocześnie widokiem.

Jadąc na wschód, mając po prawej piękny widok skalistego pasma Chamar Daban, mozemy się zatrzymać w Sljudjance i tamtejszym prywatnym muzeum minerałów. Zobaczymy przy tym niewyobrażalne bogactwo. Tuż przy muzeum zaintrygować nas może dawna kopalnia miki.

Przez cały niemal czas z lewej strony widzimy Bajkał i poruszające się co kilkadziesiąt minut pociągi. Po drodze, jeśli skręcimy jeszcze bardziej w lewo, nad brzegiem rzeki Bystrej, niedaleko wsi Miszycha, znajdziemy wyraźny polski ślad, czyli krzyż z tablicą upamiętniającą powstanie Polaków na Syberii, które miało tu miejsce w 1866 roku.

Jedziemy dalej wzdłuż Bajkału kierując się bardziej na północ w kierunku miejscowości Posolskoje i  Delty Angary. W Posolskoje znajduje się monastyr będący świetnym przykładem rosyjskiego, niepowtarzalnego baroku. Zachwyci nas widok Selengi, kiedy już udamy się w kierunku Ulan Ude – stolicy Buriacji. Tu koniecznie trzeba zwiedzić największy buddyjski kompleks na terenie Federacji Rosyjskiej, czyli Iwołgiński Dacan.

Naszą wyprawę możemy zakończyć jadąc kilkadziesiąt kilometrów na południe do miejscowości Tarbagataj, gdzie mieszkają starowiercy. Miejscowy batiuszka urządził tam niepowtarzalne muzeum.

Jedno jest pewne – Bajkał i okolice zaskoczy nie tylko tych, którzy pojawią się tu po raz pierwszy.

Artykuł Bajkał przyciąga i intryguje pochodzi z serwisu Turystycznie.com.pl.